klimaat
Wij mensen zetten onze omgeving graag naar onze hand, maar we zijn niet almachtig en techniek is niet voor alles het antwoord. Het klimaat laat zich beïnvloeden, niet sturen. Marion Steur is ook actief als klimaatdichter. Zie https://www.klimaatdichters.org/. Foto (c) Herman Coumans, 2021
uit 2005 tot 2025
(klik op de afbeelding om het werk groter te bekijken)
stuur een bericht
Laat dan
2025Gedicht voor buiten, laat het binnen komen
RONDGONZEND
2024Poëtische vertelling over bijen op een ondergrond van aquarel met pentkeningen
OERMOE
2024De aarde is onze moeder die ons in leven houdt.
TRAAG WATER
2023Sneeuw is traag water. Regen wordt zo snel door de Nederlandse bodem afgevoerd, dat er nauwelijks vocht in de groeizone achterblijft. Het klimaat verandert en de waterhuishouding heeft het nakijken. Monoprint in wit en blauw op lichtblauw briefpapier met een collage van dichtregels.
ex machina
2023De klimaatverandering smeekt om aanpassingen, de mens houdt het anders niet uit. Onderzoek moet uitwijzen of kunstmatige wolken de zon en de temperatuur draaglijker kunnen maken. Prijs op aanvraag, afhankelijk van formaat en materiaal. Maatverhouding 16:9, oplage 5 stuks.
Om
2022Ik maakte een klimaatgedicht, trok een klaproos uit en legde de plant op mijn werktafel. Het proces van verdorren stuurde de tekst. Het uiteindelijke gedicht bevestigde ik in onderdelen aan de plant. Het lot van de mens is verbonden aan dat van flora en fauna.
WAT ALS
2021Gedicht dat bijna explodeert van de vragen die deze tijd tekenen op een achtergrond van aquarel met vragende beweging. Het werk is vierkant en verkrijgbaar als afdruk in een maatvoering en op materiaal naar keuze. Oplage 5 stuks.
OPRIJZEN
2018Als artist in residence maakte ik voor Lochtstill de installatie OPRIJZEN over een vrouw die zich ontworstelt aan de zuigende werking van het veen. MIjn tekstregels zette ik met natuurlijke pigmenten op kaasdoek dat ik had voorbewerkt met bagger uit de sloot van het tijdelijke atelier. Uitgebreidere informatie op http://www.papierenvliegtuig.eu/uncategorized/ljochtstill/.
ER IS GENOEG
2014Het kaarsenblad uit de kringloopwinkel heeft jaren geduldig gewacht om uiteindelijk te worden bedolven onder verschillende kleuren en koffieprut, om vervolgens te worden bekrast. Er volgde een weekend in de buitenlucht. De barsten in de koffieprut maakten het lastig om de tekst te kunnen lezen. Maanden verstrijken tot ineens het passende kleurenschema opduikt: chocoladebruin en roomwit. Naden opvullen met meer koffieprut, van kleur laten verschieten en kijk... er is genoeg!
Opschudding
2013alle opschudding ten spijt bleef waar het om draaide onopgemerkt Gevonden in de kringloopwinkel: een fotoprint op canvas. Het stelde een vakantiekiekje voor dat tegen een huiselijke achtergrond was geplaatst, alles in roze en rode tinten. Jarenlange blootstelling aan daglicht kan daar aan hebben bijgedragen, wie zal het zeggen. Een onooglijk ding eigenlijk, maar mooi afgewerkt en op een fijne maat. Prima uitgangsmateriaal voor iets heel anders! Opschudding ontstond meditatief. Muziek, handbewegingen en toegang tot diepere lagen in het bewustzijn zijn de ingrediënten.
past niet
2013WAT JE WILT MEENEMEN PAST NIET IN JE ZAKKEN Oude jurk hergebruikt als drager van nieuw werk.
KRIJT
2020KRIJT deze tijd is van lijnen tot hier en niet verder de tijd van alles kan ligt achter de einder op anderhalve meter ligt een dikke streep tot hier en niet verder zolang beweging remt laten we wachten tot het niet stuift of regent om dan met krijt tijd te scheppen en ruimte Wat is tijd en wat staat vast? Corona legt ons vast en vaagt alles weg - gedicht op leporello
ER VOOR JE ZIJN
2013Half augustus 2013 werkten 25 kunstenaars een weekend lang in het Voorhoutse Overbosch. De organisatie stelde panelen beschikbaar om ter plekke op te werken. Een uitspraak die mij van koers deed wijzigen vond via diverse kleurlagen en zand op de werkplek zijn bestemming in oranje.
Winds unwinding
2019Op een prachtige plek voert de wind de boventoon. De gastvrouw vertelt hoe haar wereld is opgeschud.
HEEL
2017
Het gedicht HEEL schreef Marion Steur in 2011 bij een houten torso van de hand van Bart Ensing. In de jaren die volgden heeft het gedicht bewezen prima op zichzelf te kunnen staan. Het voelt zich thuis in het bos, waar de lezer de tussen de bomen gespannen tekst kan doorvoelen met de voeten op de grond en het hoofd in de lucht.
De grote bosversie van het gedicht HEEL is biologisch afbreekbaar. Marion gebruikte tempera op jute aan bamboestaken en bevestigde het met henneptouw.
hoor ik stilte groeien ik strek me uit en reik
vanaf vaste grond naar diepblauwe leegte
waarin alles is
waarin niets weegt
GERITSEL
2017Het gedicht op deze prent met vol geregend gras is opgenomen in de gedichtenbundel Kortweg 2, Soms gaan letters, onder redactie van Jos van Hest en Gerard Beentjes. De bundel is verschenen in februari 2018.
verbinding
2015VERBINDING grote sperwer kijkt naar kleine sperwer kleine sperwer kijkt weg grote sperwer overvleugelt kleine sperwer kleine sperwer verstopt zich grote sperwer draagt kleine sperwer kleine sperwer duizelt grote sperwer leeft kleine sperwer kleine sperwer duikt dieper grote sperwer verliest kleine sperwer kleine sperwer veert op grote sperwer zonder kleine sperwer kleine sperwer wijst
alles vloeit
2016papierreliëf van twee lagen monoprint 'alles vloeit' is de laatste regel van het gedicht GOLVEN
GOLVEN
2016gedicht op monoprint, uitgescheurd
tot het raakt
2016papierreliëf van twee lagen monoprint, gescheurd en verbonden met tempera 'tot het raakt' is de laatste regel van het gedicht GEUREN
GEUREN
2016gedicht op monoprint, uitgescheurd
korrels goud
2016KORRELS GOUD als geuren loom onderuitzakken zoemen zwermen aan brengen gonzende geruchten mee
vluchtig
2013de vluchtigheid van een beslissing te blijven versnellen omdat stilstand achteruitgang zou zijn gaat voorbij aan de mogelijkheid te wortelen waar je bent verkrijgbaar als ansichtkaart
zonnebrand
2016ZONNEBRAND de zoete lucht leunt zwaar zuchtend legt het gras de linkerzijde bloot van punt tot waar de wortel aanzet zon schroeit verlekkerd wacht vergeefs op wind om het gras te keren en ook van rechts te bruinen potlood en aquarel
hangplek
2005hangplek het was er goed toeven daar kwam iedereen zijn aanwezigheid maakte het speciaal bij mij in het voorbijgaan te blijven weg nu ik hang in de zon wie komt schommelen boven strak geschoren gras met bloemen in het gelid bij een leeg terras? Gedicht op aquarel/pentekening.