Marion Steur

Achteraf bezien is een gedicht met monoprints van sleutels en veren op handgeschept papier van gras uit eigen tuin. Omhuld met kaasdoek dat zicht geeft op maar niet prijsgeeft wat er op voor- en achterkant staat. Gebonden naar Japans voorbeeld.
Het is te lezen als reisverslag. Ik ging op zoek naar wat ooit de bedoeling was geweest. Om te begrijpen waarom ik ben hoe ik ben, wat ik deed. Wat brengt weten? Kan ik loslaten? Hoeveel lagen zijn er?

Dit helemaal handgemaakte boek maakte ik als eindopdracht van de cursus Woord in Beeld van Nicolette Berendsen en Linde Leijh in Zutphen.