buikspreken
de wolf hief zijn kop naar de hemel
opende zijn ziel
de maan keek in zijn wijd opengesperde muil
daalde in de peilloze diepte
verdwaalde zij in een bochtige duisternis
zij verdronk in onbekende zeeën
neer gezogen in een zure draaikolk
werd zij opgestuwd met onverwachte kracht
sneller terug dan heen
terug in het luchtruim beziet de maan
een merkwaardig schouwspel
de wolf die gewoon was zijn ongenoegen in te slikken
kokhalsde huilde naar de maan
zijn verdriet in geuren en kleuren
de maaginhoud aan zijn voeten
sprak de wolf ‘ik slik niet meer'
digitaal bewerkte aquarel met gedicht